Posłuchaj pan, panie podróżny, co się zdarzyło na Próżnej:

mieszkała tam Jagna dobra i czysta, i chodził do niej Jan kancelista.

Akurat to była niedziela, kręciła się karuzela,

zabrał tam Jagnę kochanek czuły i całkiem zmącił jej miły umysł.



Oczy tej małej, jak dwa błękity,

myśli tej małej - białe zeszyty,

a on był dla niej, jak młody bóg,

żebyż on jeszcze kochać mógł...



A lato, jak bywa w Warszawie - młodym służyło łaskawie.

On ją zabierał nieraz na łódki, a ona jego leczyła smutki.

Posłuchaj pan, panie wędrowny: nastał ten dzień niewymowny

- odszedł bez słowa kochanek podły, na nic się zdały płacz jej i modły.



Oczy tej małej. . .   itd.



Pociągi nie odchodzą ni statki - ona nie wróci do matki.

Ktoby uwierzył w całym Makowie, że dla niej światem był jeden człowiek?

Przez niego więc siebie zabiła ta, co z miłości tańczyła...

Bóg jej wybaczył czyny sercowe i lody podał jej malinowe.



Oczy tej małej. . .   itd.



Posłuchaj niewierny kochanku, co nienawidzisz poranków:

wróci do ciebie jeszcze ta trumna, gdzie leży twoja kochanka dumna.

Bo taki, co kochać nie umie - przegra, choć wszystko rozumie.

Bóg cię pokarze swą nieczułością za to, żeś gardził ludzką miłością.



A tyś był dla niej więcej, jak Bóg,

pokłoń się do jej martwych nóg...

 






















Kto odchodzi w białe noce temu lampka wschodu 

kij tobołek dwa sandały oraz brak powodów 

kto by wracał temu kamień milowy pod nogi 

zmartwychwstanie i zajętą mogiłę w pół drogi 



kto chce pływać na swej łodzi bez wioseł i masztów 

niech mu zwiędnie w żółtych zębach płatek róży wiatrów 

kto zaś hardy i osiągnie końca świata brzegi 

jak w potopie niech go skryją niegdysiejsze śniegi 



kto za drzwiami bywa skryty niech się nie narzuca 

co zobaczy to wyraźniej przez dziurkę od klucza 

jeśli narcyz niech się dowie kto najpierwszy w świecie 

zbił zwierciadło bo niezdrowo sobą się podniecił 



kto cwaniakiem pod spódnicą znajdzie czego szuka 

mak w popiele szczęście w kartach w pustej dłoni dukat 

kto naiwny niech mu sprytnie dziewki nadstawiają 

zardzewiały pas u cnoty i klucz jeśli mają 



kto zbyt cicho obok cudzych domów stawia kroki 

ten się z gniewnym trybunału musi spotkać wzrokiem 

kto się w myślach chełpi grzechem i to mu skutkuje 

niech się przed tym trybunałem z woli swej biczuje 



kto na sznurze będzie wolny jak ptak pod chmurami 

chociaż dotąd sam usuwał stołki pod nogami 

kto z szafotu poza ciała głowy pcha w trociny 

będzie winien choć nie jemu przypisane winy 



kto ma w geście wał zwycięstwa podobnie jak pomnik 

stanie w blasku i strażacka orkiestra niech trąbi 

kto zaś wielki ten pochówku dostąpi w atłasach 

słuszny jednak wzbudzi podziw w odległejszych czasach 



biednym głupiec pozostanie a bogatym złodziej 

kto skorzysta w obfitościach wytarza się co dzień 

kto człowiekiem temu krzyżyk i z anioła w bóstwo 

a kto święty niech kamieniem zmąci wody lustro