Posłuchaj pan, panie podróżny, co się zdarzyło na Próżnej:

mieszkała tam Jagna dobra i czysta, i chodził do niej Jan kancelista.

Akurat to była niedziela, kręciła się karuzela,

zabrał tam Jagnę kochanek czuły i całkiem zmącił jej miły umysł.



Oczy tej małej, jak dwa błękity,

myśli tej małej - białe zeszyty,

a on był dla niej, jak młody bóg,

żebyż on jeszcze kochać mógł...



A lato, jak bywa w Warszawie - młodym służyło łaskawie.

On ją zabierał nieraz na łódki, a ona jego leczyła smutki.

Posłuchaj pan, panie wędrowny: nastał ten dzień niewymowny

- odszedł bez słowa kochanek podły, na nic się zdały płacz jej i modły.



Oczy tej małej. . .   itd.



Pociągi nie odchodzą ni statki - ona nie wróci do matki.

Ktoby uwierzył w całym Makowie, że dla niej światem był jeden człowiek?

Przez niego więc siebie zabiła ta, co z miłości tańczyła...

Bóg jej wybaczył czyny sercowe i lody podał jej malinowe.



Oczy tej małej. . .   itd.



Posłuchaj niewierny kochanku, co nienawidzisz poranków:

wróci do ciebie jeszcze ta trumna, gdzie leży twoja kochanka dumna.

Bo taki, co kochać nie umie - przegra, choć wszystko rozumie.

Bóg cię pokarze swą nieczułością za to, żeś gardził ludzką miłością.



A tyś był dla niej więcej, jak Bóg,

pokłoń się do jej martwych nóg...

 






















Bądź pozdrowiony 

w milczeniu rodzony 

zniknij szczęśliwy 

zmarłeś na niby 

stałeś się pięknym dowodem 

na wszystkie problemy z Bogiem 

bo ludzka prawda musi być taka 

że jesteś 

raka 



pokaż nam cuda 

niech ci się uda 

wszystko powiedzieć 

co chcemy wiedzieć 

powodem będziesz wspaniałym 

na życie niedoskonałe 

bo nasza prawda musi być taka 

że jesteś 

raka 



opowiedz wrogom 

co stanie się z tobą 

mędrców pomaluj 

przydadzą się w raju 

i śpiewać o tobie będą 

jakbyś miał zostać legendą 

i w ludzkiej prawdzie musiał się upiec 

to jesteś 

głupiec 



raka